بین الملل (بانوان ) مادرِ سرباز دلیر :فرزندِ دختر را درون گور دارد+وقتی که رهبر ، ادعای نور دارد
خانهات آباد سرباز دلیر!
ایکه میجنگی تو از بهر وطن!
گاه با دست تهی جنگیده ای
گه گرسنه، بیحمایت، تنبهتن
قدردان همت والای تو
جملهگی هستیم در این انجمن
رستمِ دستانِ میدانِ نبرد
کاوهٔ آهنگر استی تهمتن!
دشمن سفاک را نابود کن
تا که جان داری به گلزار بدن
با اهوراییترین باور بجنگ
با شیاطین زمان، با اهرمن
محوکن خنیاگران مرگ را
بیخ و بنیاد ستمها را بکن
هیبتات تا آن سوی جغرافیا
میرود تا «پاک» و ایران و یمن
ازبٍِک و پشتون و تاجیک و هزار!
پشهییها و بلوچ و ترکمن!
تو برای کشورت خون میدهی
تو برای سرزمین خویش و من
رنجها بسیار میبینی همیش
از برای مردمات داری مِحن
پوز دشمن را به جبهه باربار
در مذلتها کشیدی، در لجن
در رگانات خون غیرت میدمد
در گلوی تو سدای هموطن
جنگ تو با جهلوجور است و خطا
جنگ تو با دشمن ناموس و زن
جنگ تو با نوکر بیگانهها
زیر نام دین و اسلام و سُنن
با تو نام کشور و تاریخ ما
در جهان گردد همیشه مُبرَهَن
ای کی هستی صاحب این سرزمین!
ای که باشی باغبان این چمن!
پاسدار خطهٔ خونیندلان!
شرطهٔ حماسهٔ دشت و دمن!
حامی فرهنگ آریک و کیان
عسکر گهوارهٔ مامِ کهن
کشورت را پاسدار از دشمنان
دشمنان صلح و آرامی، مَدن
تخم استعمار را مردود کن
فرق استبداد جاهل را شکن
کور کن چشمان وحشتپیشهگان
بسته کن دست و پیِ زاغ و زغن
دور کن از بسترت خاشاک را
خانهات را پاک کن، جارو بزن
نیست اینجا مأمن مردابها
در کنار یاس و نرگس، نسترن
۲ تیر ۱۲۸۷ قوای روس در حمایت از محمدعلی شاه مجلس ایران رو به توپ بستند و استبداد صغیر آغاز شد.
روزهای بعد از ۲ تیر ۱۲۸۷ افراد بزرگی کشته شدند، بزرگانی که مانندشون در تاریخ ایران کم بود و کم تکرار شد.
سخته فهمیدن این که مردمی که برای رسیدن به مشروطه جنگیدن روزهای بعد از ۲ تیر ۱۲۸۷ چه حسی داشتند. چه فکر می کردند؟ شاید ناامید بودند، شاید می ترسیدند، شاید دست از تلاش برای آزادی شستند....
امروز ۲ تیر ۱۴۰۲ ما می دونیم روزها و سال های بعدش چه اتفاقی افتاد. می دونیم چه برسر محمدعلی شاه، قوای روس، کسانی که از دیکتاتوری محمدعلی شاه حمایت کردن و... اومد. اما مردم آزدی خواه روزهای بعد از ۲ تیر ۱۲۸۷ نمی دونستن چی می شه!
ما بعد از ۱۱۵ سال می دونیم نتیجه آزادی خواهی مردم اون روز چی شد. ۱۱۵ سال بعد مردمی که هستند هم می دونند نتیجه آزادی خواهی مردم امروز چه شده. ما داریم میوه درختی می چینیم که مردم ۱۱۵ سال پیش از به بار نشستنش ناامید نشدن، ما هم باید از این درخت حراست کنیم برای نسل های بعدی. ما در مقابل نسل های بعد مسئولیم. هر چند یه گوشه نشستن و عافیت طلبی همیشه آسونه. این که دوست نداشته باشی چالشی در زندگی داشته باشی. یه گوشه برای خودت زندگی کنی. انتخاب بسیاری از افراده!
۲ تیر ۱۲۸۷روز بدی بود؛ ما بعد از ۱۱۵ سال می دونیم اون بدی نموند، می دونیم کی تموم شد، می دونیم چه بر سر اونهایی اومد که برای مردم ایران بد خواستند!
۱۱۵ سال بعد هم مردم می دونند، روزهای بد امروز ما کی تموم شده. خودمون نمی دونیم و قرار نیست چون نمی دونیم کی، فکر کنیم تا همیشه این روزها بد ادامه داره.
